Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα rebreathers. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα rebreathers. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τι είναι τα Rebreathers και ποιοι τα χρησιμοποιούν;;;


Σήμερα υπάρχουν διάφορες καταδυτικές κοινότητες που χρησιμοποιούν rebreathers και οι οποίες τα χρησιμοποιούν για διαφορετικούς σκοπούς. 
Η επιστημονική, η στρατιωτική, η επαγγελματική και η σπορ κατάδυση, έχουν όλες τους διαφορετικές ανάγκες, λόγους και κίνητρα που κάνουν τους εμπλεκόμενους  να χρησιμοποιούν αυτές τις συσκευές.

Όσο περίεργο και αν ακούγεται, η επιστημονική κατάδυση ''αγκάλιασε'' τα rebreathers με πιο αργό ρυθμό αν και είναι αυτή η οποία χρειάζεται περισσότερο από όλες τις μεγάλες παραμονές υποβρυχίως. 
Πλέον όμως είναι από τα βασικά τους εργαλεία και μάλιστα οργανισμοί όπως ο Amerikan Academy of Underwater Science (AAUS), ο National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA), όπως επίσης και πανεπιστήμια και κολέγια, αναπτύσσουν πρότυπα για τη χρήση αυτών των τεχνολογιών στα διάφορα project τους.


Στη στρατιωτική κατάδυση τώρα έχουμε εκτενής αναφορές για συστηματική χρήση των rebreathers από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο για σκοπούς συγκάλυψης, διαφυγής από υποβρύχια και αθόρυβης κατάδυσης. 
Η αστυνομία και οι ομάδες διάσωσης ακολούθησαν πολύ αργότερα.


Στην επαγγελματική κατάδυση οι συσκευές αυτές χρησιμοποιούνται από τα μέσα του 1960. Οι επαγγελματίες δύτες της Αμερικής υπάγονται σε κανονισμούς που εκπονεί το Ocupational Safety and Health Administration (OSHA), μια ομοσπονδιακή υπηρεσία, η οποία είναι υπεύθυνη για τα θέματα ασφάλειας και υγείας στο χώρο εργασίας. 
Οι στατιστικές και οι αναλύσεις ατυχημάτων δημοσιεύονται σπάνια και η τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται, είναι συνήθως ιδιόκτητες.


Ο όρος Σπορ Δύτης περιγράφει οποιονδήποτε άνθρωπο ασχολείται με την κατάδυση και την χρήση rebreather, τόσο στην κατάδυση αναψυχής, όσο και στην τεχνική κατάδυση και ο οποίος δεν ανήκει σε κάποια από τις προηγούμενες κατηγορίες.


 Αυτή τη στιγμή υπάρχουν οι ακόλουθοι τύποι και κατηγορίες συσκευών.


1) Semi Closed Circuit Rebreathers (SCR) – Ημίκλειστου κυκλώματος.

Σε γενικές γραμμές εύκολο στην αρχή λειτουργίας του καθώς και στη χρήση και χρειάζεται μία μόνο φιάλη. Ανάλογα με την κατασκευή του, το αναπνεύσιμο αέριο μπορεί να μπει στον σωλήνα αναπνοής με διάφορους τρόπους. Είτε με συνεχόμενη ροή, είτε με ψεκασμό, είτε πλέον στις μέρες μας και με ηλεκτρονικό ψεκασμό. 
Οι συσκευές αυτού του τύπου δεν προορίζονται για τεχνική κατάδυση γιατί δεν μπορούν να βοηθήσουν στη διαδικασία της αποσυμπίεσης, πράγμα που κάνουν οι συσκευές κλειστού κυκλώματος.       
Η μέθοδος διανομής αερίου μας βοηθάει στο να κατανοήσουμε τις διαφορετικές περιγραφές συσκευών ημίκλειστου κυκλώματος.
  • Active Addition
  • Passive Addition
  • Electronically Monitored mSCR
  • Semi closed Intelligent


    2)   Closed Circuit Rebreathers (CCR) – Κλειστού κυκλώματος.

Αυτά είναι τα πιο δημοφιλή για τις τεχνικές καταδύσεις, μιας και η αρχή λειτουργίας τους δίνει σημαντικό πλεονέκτημα στις διαδικασίες αποσυμπίεσης.
Αυτές οι συσκευές χρειάζονται δύο φιάλες οι οποίες πρέπει να είναι προσαρμοσμένες επάνω στη συσκευή, εκ των οποίων η μία πρέπει να έχει καθαρό οξυγόνο και η άλλη αέριο βυθού (
air, nitrox, trimix), το οποίο ονομάζεται πλέον Diluent.
Και σε αυτές τις συσκευές, η μέθοδος διανομής οξυγόνου πλέον, μας βοηθάει να κατανοήσουμε τους δύο διαφορετικούς τύπους που υπάρχουν.
  • mCCR - dcCCR
  • eCCR  

Η επιλογή του καλύτερου rebreather είναι πάντα μια μεγάλη συζήτηση.

Μιας και οι παράμετροι είναι πολλές, θα σας δώσουμε μια λίστα με τα βασικά κριτήρια.
  • Πόσο δημοφιλές είναι 
  • Φορητότητα
  • Διαθέσιμη εκπαίδευση
  • Υποστήριξη
  • Σέρβις 
  • Δυνατότητα πρώτου βαθμού συντήρησης και επισκευής από τον χρήστη
  • Ιστορικά στοιχεία
  • Κόστος
  • Διαθεσιμότητα σε αναλώσιμα

Σε επόμενο άρθρο θα αναλύσουμε ένα προς ένα όλα τα παραπάνω για την καλύτερη κατανόησή τους και φυσικά η σειρά των άρθρων θα κλείσει με την διεξαγωγή ενός on line σεμιναρίου – webinar

Γι αυτό μείνετε μαζί μας και μην ξεχάσετε να κάνετε την εγγραφή σας στο
website και το blog του καταδυτικού μας κέντρου!!!


Μέχρι τότε μπορείτε να στέλνετε τις απορίες ή/και ερωτήσεις εδώ



Κατασκευαστές, Στάνταρντς και Προγράμματα Εκπαίδευσης Rebreather

Σε αυτό το άρθρο γίνεται μια μικρή ιστορική αναδρομή στην εξέλιξη των στάνταρντς και των διαδικασιών διαπίστευσης συσκευών και εκπαιδευτικών προγραμμάτων, με σκοπό να βοηθήσουμε όλους εσάς που φλερτάρετε με την ιδέα της κατάδυσης με rebreather, ώστε να αποκτήσετε μια καλύτερη εικόνα σχετικά με την κοινότητα που πρόκειται να γίνετε μέλη.

Το 2010 φαίνεται να είναι χρονιά ορόσημο για την σύγχρονη κατάδυση, μιας και μέχρι τότε οι καταδύσεις με φιάλες ή/και rebreathers φορεμένα στην πλάτη ήταν μονόδρομος.

Από το 2010 και μετά όμως άρχισαν να αναπτύσσονται σχεδόν ταυτόχρονα οι καταδύσεις sidemount και να εξελίσσονται οι συσκευές, τα στάνταρντς και τα προγράμματα εκπαίδευσης των rebreathers.



Επειδή το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει χρειαστεί αρκετές φορές να βοηθήσω δύτες να κατανοήσουν τον διαχωρισμό των ''εργαλείων'' και των ειδών κατάδυσης, προτού προχωρήσουμε σε αυτήν τη σημαντική ιστορική αναδρομή, κρίνεται σκόπιμο να ξεδιαλύνουμε και αυτό το ζήτημα.

Τα τρία κύρια ''εργαλεία'' λοιπόν που υπάρχουν διαθέσιμα για διενέργεια καταδύσεων στις μέρες μας είναι τα:
  • Backmount
  • Sidemount και
  • Rebreather
Με αυτά τα τρία ''εργαλεία'' μπορεί κανείς να επιλέξει να διενεργεί καταδύσεις σε ένα ή και στα τρία περιβάλλοντα που είναι:  
  • Η ανοιχτή θάλασσα (Open Water)
  • Τα σπηλαιώματα και σπήλαια (Cavern Cave)
  • Τα ναυάγια
Από εκεί κι έπειτα οι οργανισμοί δημιουργούν προγράμματα εκπαίδευσης και εξειδικεύσεις ανάλογα με τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες της κάθε περιοχής – χώρας.  


Όταν πρωτοεμφανίστηκαν οι καταδύσεις με συσκευές rebreather οι κατασκευαστές είχαν αποφασίσει να μείνουν εκτός, από την διαδικασία της εκπαίδευσης.

Οργανισμοί εκπαίδευσης αυτοδυτών όπως η IANTD είχαν ένα διεθνές δίκτυο δυτών που είχαν την ανάγκη για περισσότερες πληροφορίες και γνώσεις σχετικά με τις νέες τεχνολογίες.

Έτσι λοιπόν άρχισε σιγά σιγά να έχει νόημα για τους κατασκευαστές να επικεντρωθούν και αυτοί στο σχεδιασμό και τις δοκιμές, καθώς επίσης και στους οργανισμούς εκπαίδευσης αυτοδυτών, για την ανάπτυξη εκπαιδευτικών προγραμμάτων.

Δεν ήταν αμέσως ξεκάθαρο αν η εκπαίδευση θα αφορούσε στην κάθε συσκευή ξεχωριστά ή αν θα ήταν γενικευμένη.

Καθώς όμως όλο και περισσότεροι οργανισμοί άρχισαν να εντάσσονται στην διαδικασία ανάπτυξης των προγραμμάτων εκπαίδευσης, έγινε σαφές ότι τα πρωτόκολλα των γενικών γνώσεων και της ασφάλειας, σε συνδυασμό με τις δεξιότητες - ασκήσεις που αφορούσαν την κάθε διαφορετική συσκευή rebreather, ήταν ιδιαίτερα σημαντικά θέματα.

Όπως ήταν φυσιολογικό αυτό δημιούργησε μια ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη για τους κατασκευαστές και τους φορείς - οργανισμούς να συνεργαστούν μεταξύ τους.



Το 2010 δημιουργήθηκε από τους ίδιους τους κατασκευαστές ο πρώτος οργανισμός με την ονομασία RESA (Rebreather Education and Safety Association).

Στόχος της δημιουργίας αυτού του οργανισμού ήταν η ανάπτυξη προτύπων για την κατασκευή του εξοπλισμού των rebreathers, καθώς επίσης η ανάπτυξη και προώθηση υψηλού επιπέδου ευαισθητοποίησης και κατάρτισης - εκπαίδευσης στα θέματα ασφάλειας.

Σαν γκρουπ πλέον έχει επωμιστεί να λειτουργεί και στα ευρύτερα θέματα της βιομηχανίας των rebreathers. 

Μέχρι σήμερα η RESA έχει συμφωνήσει στις ελάχιστες προϋποθέσεις για τις διαδικασίες  των ελέγχων των συσκευών από τρίτους και στα πρωτόκολλα δοκιμών της κάθε συσκευής τα οποία είναι άμεσα στη διάθεση των επιθεωρητών των συσκευών, μετά από ένα καταδυτικό περιστατικό.

Ταυτόχρονα ενθαρρύνεται η συμμετοχή των κατασκευαστών στην ανάλυση καταδυτικών περιστατικών,  η προώθηση της χρήσης των καταλόγων ελέγχου ενεργειών - check lists και η βελτίωση των διαδικασιών της προετοιμασίας της/των συσκευών πριν από την κατάδυση.

Πρόσφατα η RESA άρχισε να ορίζει και τις ελάχιστες προϋποθέσεις που απαιτούνται για να εισαχθεί ένας δύτης σε αυτού του είδους κατάδυση.

Ως εκ τούτου, οι οργανισμοί πιστοποίησης αυτοδυτών οφείλουν να εφαρμόζουν όλες τις αλλαγές που προέρχονται από την ηγεσία της RESA.

Αυτός είναι και ο λόγος που τα πρότυπα εκπαίδευσης αναθεωρούνται από τους οργανισμούς ετησίως σε μια προσπάθεια αύξησης των θεμάτων ασφαλείας παγκοσμίως.

Οι κύριοι οργανισμοί που εμπλέκονται με τα προγράμματα εκπαίδευσης αυτοδυτών είναι οι:
  • PADI (Professional Association of Diving Instructors)
  • IANTD
  • TDI/SDI (Technical Diving International)
  • IART (International Association of Rebreather Trainers)
  • NAUI (National Association of Underwater Instructors)
  • RAID (Rebreather Association of International Divers)
  • PSAI (Professional Association International)
  • SSI (Scuba Schools International)
  • ANDI (American Nitrox Divers International)
Ο κατάλογος χρόνο με τον χρόνο μεγαλώνει με όλο και περισσότερους οργανισμούς να συμπεριλαμβάνονται στη λίστα.

 PASAI Courses - Instructor - Spyros Kollas

Η PADI τώρα με τη σειρά της δημιούργησε τον διαχωρισμό ανάμεσα σε recreational και technical rebreather, τόσο σε επίπεδο συσκευών, όσο και σε επίπεδο εκπαίδευσης.

Επινόησαν μια ταξινόμηση η οποία αναφέρεται σε rebreathers τύπου ''R'' (Recreational) και τύπου ''T'' (Technical)


Πρότυπα τύπου ''R''
Τύπου ''R'' είναι ένα eCCR (electronic Closed Circuit Rebreather) ή eSCR (electronic Semi Closed Rebreather)που προορίζεται για δύτες που κάνουν χωρίς στάσεις αποσυμπίεσης καταδύσεις και το οποίο θα πρέπει να έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
  • Προ-συσκευασμένα ή εύκολα στην προετοιμασία και το γέμισμα scrubbers.
  • Να προειδοποιεί ή να απαγορεύει τη χρήση όταν λείπει το κάνιστρο.
  • Σύστημα ένδειξης – εκτίμησης διάρκειας του φίλτρου – scrubber
  • Να έχει ενδείξεις για χαμηλή ή μηδενική ροή αερίου, ένδειξη χαμηλής μπαταρίας και ένδειξη μειωμένης ή αυξημένης μερικής πίεσης του οξυγόνου.
  • Δεύτερο στάδιο ανοιχτού κυκλώματος το οποίο να τροφοδοτείται από ανεξάρτητη φιάλη για το μοίρασμα αερίου. Δες εδώ
  • Σύστημα καταγραφής δεδομένων.
  • Αυτόματο έλεγχο setpoint.
  • Σύστημα προειδοποίησης HUD (Head Up Display) το οποίο να βρίσκεται στο ύψος των ματιών του δύτη κατά τη διάρκεια της κατάδυσης.
  • Βαλβίδα διάσωσης - BOV (Bailout Valve) εύκολη στον χειρισμό με το ένα χέρι.
  • Ηλεκτρονικά μηνύματα για τον έλεγχο πριν την κατάδυση.
Οι δύτες μπορούν να πιστοποιηθούν στη χρήση συσκευών τύπου ''R'' στα προγράμματα PADI Rebreather Diver και Advanced Rebreather Diver.

Πρότυπα τύπου ''T''
Τύπου ''T'' είναι ένα eCCR (electronic Closed Circuit Rebreather) ή mCCR (manual Closed Circuit Rebreather) για δύτες που κάνουν τεχνικές βαθιές ή/και σπηλαιοκαταδύσεις, με αποσυμπίεση και το οποίο θα πρέπει να έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά.
  • Scrubber το οποίο να συσκευάζεται από τον χρήστη.
  • Ενδείξεις χαμηλής μπαταρίας, μειωμένης ή αυξημένης μερικής πίεσης οξυγόνου.
  • Σύστημα καταγραφής δεδομένων ή καταδυτικό κομπιούτερ που να έχει την λειτουργία.
  • Αυτόματη ή χειροκίνητη ρύθμιση του setpoint.
  • Σύστημα προειδοποίησης HUD (Head Up Display) το οποίο να βρίσκεται στο ύψος των ματιών του δύτη κατά τη διάρκεια της κατάδυσης.
  • Βαλβίδα διάσωσης - BOV (Bailout Valve) εύκολη στον χειρισμό με το ένα χέρι.
  • Να έχει χειροκίνητες βαλβίδες προσθήκης diluent – διαλύτη και οξυγόνου
  • Λειτουργίες για καταδύσεις στα – έως 100μ.
  • Εφεδρικό σύστημα ηλεκτρονικών ελέγχου – κομπιούτερ.
Οι δύτες μπορούν να πιστοποιηθούν στη χρήση συσκευών τύπου ''T'' στα προγράμματα PADI Tec40 Rebreather Diver και πάνω.



Κάντε κλικ στις εικόνες από κάτω για να δείτε τις εγκεκριμένες από την PADI συσκευές.




Αν και δεν θα μπορούσαμε να μην υποστηρίξουμε πως η παραπάνω ταξινόμηση έχει μερικά πλεονεκτήματα στα θέματα ασφάλειας και εξέλιξης, το ερώτημα που γεννάται είναι κατά πόσο πρακτικό και λειτουργικό μπορεί να είναι για τον τελικό καταναλωτή – δύτη στην Ευρώπη.  

Αυτό είναι το επόμενο θέμα που θα αναπτύξουμε σε επόμενο άρθρο, μπαίνοντας λίγο πιο βαθιά στα κριτήρια επιλογής οργανισμού, συσκευής και εκπαιδευτή.

Στο καταδυτικό μας κέντρο μπορείτε να βρείτε συσκευές και εκπαίδευση για τα HOLLIS PRISM2 Tek, PELAGIAN DCCCR, JJ CCR, καθώς και για το Castoro C96 CE rebreather οξυγόνου. 

Για να ενημερωθείτε σχετικά με τις προγραμματισμένες εκπαιδεύσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μας εδώ

Τύποι CCR και πως λειτουργούν




Στο προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε στους τύπους συσκευών ημίκλειστου κυκλώματος – semiclosed rebreathers, καθώς και στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν


Σε αυτό το άρθρο περιγράφονται οι συσκευές κλειστού κυκλώματος και τρόποι λειτουργίας τους.



Οι συσκευές κλειστού κυκλώματος λοιπόν, είναι πιο δημοφιλείς στους τεχνικούς δύτες μιας και προσφέρουν σοβαρά πλεονεκτήματα στις τεχνικές καταδύσεις αποσυμπίεσης, εξ αιτίας του χώρου ανάμιξης αερίων που βρίσκεται στην πλάτη (backmount) ή στο πλάι (sidemount). 

Αυτό φυσικά έχει σαν αποτέλεσμα κάποιους έμφυτους κινδύνους που θα περιγράψουμε σε επόμενο άρθρο.

Σε αυτού του τύπου τις συσκευές υπάρχουν δύο φιάλες προσαρμοσμένες επάνω στη συσκευή.
Η μία φιάλη περιέχει καθαρό οξυγόνο, ενώ η άλλη αέριο βυθού το οποίο ονομάζεται
diluent ή αλλιώς διαλύτης.




Στο ξεκίνημα της εκπαίδευσης, ο μαθητευόμενος δύτης θα μάθει να χρησιμοποιεί αέρα σαν αέριο βυθού – diluent ή αλλιώς διαλύτη
Αυξάνοντας το επίπεδο εκπαίδευσης και το βάθος, θα αρχίσει να χρησιμοποιεί και άλλα αέρια βυθού – diluent, όπως nitrox & trimix.

Το πρώτο πράγμα που θα αντιληφθεί ο δύτης καταδυόμενος με μια τέτοια συσκευή, είναι ότι όσο αυξάνεται η πίεση πηγαίνοντας προς τα κάτω, οι πνεύμονες της συσκευής – counterlungs συμπιέζονται όπως ακριβώς συμβαίνει και στον ασκό του ρυθμιστή πλευστότητας ή/και τη στεγανή στολή.
Όταν αυτό συμβεί, τότε η αυτόματη βαλβίδα αερίου βυθού (
Automatic Diluent Valve ADV), θα ενεργοποιηθεί επιτρέποντας σε αυτό (diluent) να εισέλθει στην breathing loop.





Σε ότι έχει να κάνει με τη μερική πίεση του οξυγόνου τώρα, όταν αυτή μειώνεται, ενεργοποιείται μια βαλβίδα είτε αυτόματα (ηλεκτρονικά), είτε χειροκίνητα (από τον χρήστη). 
Στόχος είναι να προστεθεί στη συσκευή μια μικρή ποσότητα οξυγόνου ώστε να επαναφέρουμε την μερική πίεση σε ασφαλές για τον δύτη  επίπεδο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο ψεκασμός του οξυγόνου γίνεται συνήθως σε σημείο πριν το κάνιστρο – δοχείο (
scrubber) που περιέχει το φίλτρο κατακράτησης διοξειδίου (sofnolime).

Μέσα σε αυτό το δοχείο –
scrubber, αναμιγνύεται και ομογενοποιείται το αέριο, ενώ ταυτόχρονα καθαρίζεται από το διοξείδιο του άνθρακα.




Συνεχίζοντας τη διαδρομή του, το αέριο αυτό θα περάσει στη συνέχεια από τους αισθητήρες – σένσορες οξυγόνου (έναν και παραπάνω).




Έπειτα, στο καταδυτικό κομπιούτερ ή το όργανο μέτρησης της μερικής πίεσης (handset
) αναγράφεται η μερική πίεση του οξυγόνου.


eCCR Dive Computer

mCCR Handset

Στο τέλος το καταδυτικό κομπιούτερ, θα δώσει την εντολή σε μια ηλεκτρονική βαλβίδα που ονομάζεται solenoid προκειμένου να προστεθεί αυτόματα οξυγόνο στο σύστημα της συσκευής.
Στην περίπτωση του απλού handset
, θα πρέπει ο χρήστης χειροκίνητα να προσθέσει αυτή την ποσότητα οξυγόνου.


Solenoid

Manual O2 Oxygen Dosage Button with Needle Valve


Αυτό που συμβαίνει κατά τη διάρκεια της κατάδυσης, είναι να μεταβολίζεται το οξυγόνο και εξ αιτίας αυτού ο δύτης να χρειάζεται περισσότερο ώστε να διατηρήσει την ισορροπία.
Αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστούν και επόμενοι ψεκασμοί οξυγόνου, είτε ηλεκτρονικά (αυτόματα), είτε χειροκίνητα, ανάλογα με τον τύπο της συσκευής.

Στις συσκευές αυτές το οξυγόνο θα πρέπει να προστίθεται με σύνεση, αργά και ελεγχόμενα.
Αυτό βοηθάει πρώτα απ’ όλα στο να αποφευχθεί το γέμισμα της
breathing loop με παραπανίσιο αέριο, το οποίο θα χάνεται στο περιβάλλον με τη μορφή φυσαλίδων, ειδικά αν ο δύτης κινείται σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο.
Σε άλλες περιπτώσεις αποφεύγεται και η τοξικότητα του οξυγόνου.

Αν ο δύτης χρησιμοποιεί τη συσκευή καλά και έχει καλής ποιότητας μάσκα η οποία σφραγίζει στο πρόσωπο, τότε αυτό περιορίζεται και η μόνη περίπτωση δημιουργίας φυσαλίδων είναι κατά τη φάση της ανάδυσης, όπου αυξάνεται ο όγκος του αερίου, εξ αιτίας της μείωσης της πίεσης.

Οι τρόποι με τους οποίους το οξυγόνο προστίθεται στις συσκευές ποικίλουν.
Όπως γράψαμε και πιο πάνω, στις χειροκίνητες συσκευές, γνωστές ως
Manual Rebreathers (mCCR ή/και DCCCR), ο δύτης παρακολουθεί το handset το οποίο τον ενημερώνει για το επίπεδο της μερικής πίεσης του οξυγόνου στην breathing loop.
Όταν το επίπεδο της μερικής πίεσης (
setpoint) μειωθεί, ο δύτης πρέπει πατώντας ένα κουμπί (διαφέρει η θέση του ανά συσκευή), να προσθέσει ποσότητα οξυγόνου.

Στην περίπτωση που ο χρήστης είναι νέος και δεν έχει εξοικειωθεί με τη συσκευή του, η παραπάνω διαδικασία θα πρέπει να γίνεται σε μικρά βάθη και το σημαντικότερο αργά, ελέγχοντας τακτικά το handset
 του.

Η εμπειρία έχει δείξει ότι από τη στιγμή που ο δύτης εξοικειωθεί με τη συσκευή και με τους τρόπους που αυτή ανταποκρίνεται στην προσθήκη οξυγόνου, καθώς επίσης και με τη σωστή της χρήση και τη βελτίωση του τρόπου και του ρυθμού αναπνοής, μπορεί να κινείται υποβρυχίως με περισσότερη άνεση.
Υπάρχουν μερικά χρήσιμα μυστικά τα οποία διδάσκεται κανείς κατά τη διάρκεια μιας εκπαίδευσης.


PELAGIAN DCCCR Diver


Οι ηλεκτρονικές συσκευές από τη άλλη (eCCR), επιτρέπουν στο δύτη να επιλέξει στο κομπιούτερ του μια συγκεκριμένη μερική πίεση -  setpoint.
Το συνδεδεμένο, με την κεφαλή της συσκευής κομπιούτερ, ελέγχει την μερική πίεση και προσθέτει οξυγόνο όταν αυτή πέσει σε χαμηλότερο επίπεδο από το προκαθορισμένο - 
setpoint.


JJ eCCR Rebreather Divers


Πλέον στις μέρες μας και αυτού του τύπου οι συσκευές είναι εξοπλισμένες με ένα κουμπί για χειροκίνητη προσθήκη οξυγόνου και μπορούν να χρησιμοποιηθούν όπως και οι 
manual συσκευές.


HOLLIS Prism 2 Diver


Στο επόμενο: Πρόσθετος εξοπλισμός και αναλώσιμα συσκευών rebreather.

Διαβάστε επίσης:

Ραντεβού την επόμενη Δευτέρα λοιπόν.
Μέχρι τότε, ερωτήσεις, απορίες και σχόλια μπορείτε να στέλνετε εδώ


     
                   

Πρόσθετος εξοπλισμός και αναλώσιμα rebreather – Μέρος 1ο Bailout



Στα δύο προηγούμενα άρθρα αναφερθήκαμε στις συσκευές ημίκλειστου κυκλώματος – semi closed rebreathers και στις συσκευές κλειστού κυκλώματος - Closed Circuit Rebreathers, καθώς και στις αρχές λειτουργίας τους.

Εκτός όμως από τις συσκευές, υπάρχουν αρκετά άλλα κομμάτια εξοπλισμού που θα χρειαστούν πριν την έναρξη της εκπαίδευσης.
Όχι όχι δε χρειάζεται να πουλήσετε τα πάντα.
Αρκετά κομμάτια του εξοπλισμού που έχετε για τις καταδύσεις ανοιχτού κυκλώματος θα σας χρειαστούν.

Σε αυτό το άρθρο θα αναπτύξουμε ότι ακριβώς χρειάζεται να γνωρίζετε για την/τις συσκευές διάσωσης ανοιχτού κυκλώματος ή αλλιώς bailout.


Bailout & Deco Cylinders


Συσκευή διάσωσης ανοιχτού κυκλώματος – Bailout gear

Μαζί με το rebreather θα χρειαστεί επιπροσθέτως μία τουλάχιστον φιάλη (bailout cylinder) την οποία θα έχετε πάνω σας.
Για μερικούς δύτες οι οποίοι περιορίζουν τις καταδύσεις τους στα 20μ, το αέριο που υπάρχει στη φιάλη τροφοδότησης της συσκευής, μπορεί να είναι αρκετό για να αναδυθούν μέχρι την επιφάνεια. 
Οι πιο συνετοί όμως έχουν αυτή την επιπλέον φιάλη ώστε να μπορούν να εξασφαλίσουν αέριο τόσο για τον εαυτό τους, όσο και για το ζευγάρι τους, σε περίπτωση αστοχίας της συσκευής ή διακοπής παροχής αερίου.


Rebreather Diver with Bailout cylinder


Γενικά
Η φιάλη/ες αυτή θα πρέπει να είναι εξοπλισμένη με ένα σύστημα ρυθμιστή αναπνοής, ο οποίος να αποτελείται από ένα πρώτο στάδιο και τουλάχιστον ένα δεύτερο στάδιο.
Υπάρχουν αρκετές προτάσεις ως προς τον αριθμό των δευτέρων σταδίων, τη διάταξη και τα μήκη των σωλήνων και εξαρτάται κυρίως από το επίπεδο για το οποίο εκπαιδεύεται κάποιος και αργότερα το είδος κατάδυσης (βαθιές καταδύσεις, σπηλαιοκαταδύσεις, ναυαγιοδιεισδύσεις κλπ).
Ο ρυθμιστής αυτός δεν συμπεριλαμβάνεται με τη συσκευή, όποτε ή αγοράζετε καινούργιο ή κρατάτε τον αυτόν που χρησιμοποιούσατε μέχρι τώρα.

Αέρια και ποσότητα
Η ποσότητα του αερίου που εμπεριέχεται σε αυτή τη φιάλη/ες, θα πρέπει να είναι αρκετή ώστε να επιτρέψει την ασφαλή ανάδυση μέχρι την επιφάνεια.
Αν οι καταδύσεις γίνονται σε περιβάλλον οροφής, τότε θα πρέπει το αέριο να είναι αρκετό ώστε  να φτάσει μέχρι την έξοδο του σπηλαίου ή του ναυαγίου.
Για τεχνικές βαθιές καταδύσεις απαιτούνται μία τουλάχιστον φιάλη με αέριο το οποίο να μπορεί να το αναπνεύσει ο δύτης στο μέγιστο βάθος, καθώς και φιάλη/ες με αέριο/α αποσυμπίεσης, για τις περιπτώσεις που ο δύτης δεν μπορεί να πραγματοποιήσει ανάδυση μένοντας στη συσκευή.




Πριν λοιπόν πουλήσετε οτιδήποτε από τον εξοπλισμό ανοιχτού κυκλώματος, εξετάστε το είδος των καταδύσεων που θέλετε να κάνετε ή να φτάσετε να κάνετε.
Κρατήστε αρκετές φιάλες και ρυθμιστές ώστε να καλύψετε τις ανάγκες σας για bailout.
Εξασφαλίστε ότι οι ρυθμιστές αναπνοής είναι καλής ποιότητας για βαθιές καταδύσεις, αν αυτό είναι στα σχέδιά σας.

Κίνδυνοι
Ένας από τους κινδύνους είναι η αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα, το οποίο προκαλεί την αύξηση του ρυθμού της αναπνοής.
Θα πρέπει λοιπόν ο δύτης να περάσει στο ανοιχτό κύκλωμα – Bailout, έχοντας σωστό και ασφαλές για το βάθος αέριο και κατάλληλο, καλοσυντηρημένο ρυθμιστή αναπνοής ο οποίος να είναι σχεδιασμένος για βαθιές καταδύσεις.
Αν ο ρυθμιστής αυτός είναι κακής ποιότητας ή κακοσυντηρημένος, τότε υπάρχει πιθανότητα να μην λυθεί το πρόβλημα της αύξησης του διοξειδίου.
Αυτό θα προκαλέσει απώλεια των αισθήσεων και πνιγμό.
Για να το αποφύγετε επενδύστε σε σωστό και καλής ποιότητας εξοπλισμό.

Διάταξη
Η bailout φιάλη πρέπει να είναι εξοπλισμένη με πρώτο και δεύτερο στάδιο/α, ένα όργανο ένδειξης της πίεσης της φιάλης (SPG) και ένα σωλήνα χαμηλής πίεσης (direct feed) για τη στεγανή ή/και τον ρυθμιστή πλευστότητας.
Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει και ένας ειδικός ταχυσύνδεσμος ο οποίος να επιτρέπει την τροφοδότηση της συσκευής.


Ο/οι σωλήνες αυτοί θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένοι επάνω στη φιάλη/ες με σαμπρέλες, προκειμένου να μην εξέχουν ή περισσεύουν, δημιουργώντας, αντίσταση και πιθανή περιπλοκή.
Τα 2α στάδια θα πρέπει να είναι εύκολα και άνετα προσβάσιμα, αλλά ταυτόχρονα και καλά ασφαλισμένα, ώστε μην εξέχουν και περισσεύουν.
Πρέπει επίσης να είναι εξοπλισμένη/ες  με αρματωσιά η οποία να εξασφαλίζει σωστή και βολική τοποθέτηση στο πλάι του δύτη, είτε κάθετα δηλαδή όπως οι φιάλες αποσυμπίεσης, είτε siademount.




Θα πρέπει οπωσδήποτε να έχει γίνει σωστή ανάλυση και σήμανση.
Ελέγξτε για το αν το ζευγάρι σας έχει κάνει το ίδιο, για την περίπτωση που χρειαστεί να τη χρησιμοποιήσετε!!!

Επιλογή φιάλης
Σε γενικές γραμμές υπάρχει η δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε φιάλες ατσάλινες και αλουμινίου.
Για τους σύγχρονους δύτες, η επιλογή των φιαλών αλουμινίου είναι μονόδρομος, μιας και εξασφαλίζουν μικρότερο βάρος, σχεδόν ουδέτερη πλευστότητα και ευκολία στην αφαίρεση και επανατοποθέτηση τους, λόγο των χαρακτηριστικών της πλευστότητάς  τους υποβρυχίως.
Οι ατσάλινες φιάλες εξασφαλίζουν λίγο παραπάνω αέριο.
Αν πρόκειται για καταδύσεις σε κρύα – παγωμένα νερά, με στεγανή στολή, χοντρά θερμοεσώρουχα, κουκούλα κλπ, τότε η χρήση τους ίσως είναι μια καλή επιλογή. 
   
Διαθέσιμες φιάλες
Οι συσκευές σε αρκετές περιπτώσεις είναι ογκώδεις και μέσα σε κουτιά.
Τις περισσότερες φορές οι δύτες επικεντρώνονται στη συσκευή, αγνοώντας τις φιάλες, με αποτέλεσμα την κακή τοποθέτηση του εξοπλισμού η οποία οδηγεί σε κακή υδροβιότητα, τριμ, και αντίσταση αναπνοής.


Παρακάτω θα βρείτε μια ολοκληρωμένη λίστα φιαλών, από την οποία μπορείτε να επιλέξετε.

Worthington: LP27, LP77, LP85, LP95, LP108
XS Scuba: X7-65, X7-80, X7-100, X7-120. X8-119
Blue Steel Faber: L27DV, L50DVB, L85DVB, M71DVB, M100DVB
Luxfer Aluminium: AL06, AL13, AL14, AL19, AL30
Luxfer Aluminium: AL40, AL50, AL63, AL80, ALN80

Σε περίπτωση που δεν είστε σίγουροι για το ποια είναι η καταλληλότερη για εσάς ή/και για τη συσκευή σας, ή ακόμα και αν χρειάζεστε περισσότερα στοιχεία για την κάθε μία εξ αυτών, επικοινωνήστε μαζί μας εδώ.


Στο επόμενο άρθρο: ‘’Αναλώσιμα’’
Μέχρι τότε διαβάστε επίσης:


Αν σας άρεσε το άρθρο, κάντε μας ένα like, μοιραστείτε το ή αφήστε το σχόλιό σας από κάτω.
          

Ποια είναι αυτή η τεχνική κατάδυση και τι είναι αυτοί οι τεχνικοί δύτες;;;


Ξέρετε τους τεχνικούς δύτες. Είναι αυτοί με τις διπλές φιάλες ή επαναπνευστήρες  (rebreathers),  με δυο τρείς ρυθμιστές αναπνοής, πολλές φιάλες για τα διάφορα μίγματα, αρκετούς καταδυτικούς υπολογιστές. Και σα να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, έχουν και στεγανές στολές με καθετήρα!!! Οι τεχνικοί δύτες είναι αυτοί που πάνε βαθύτερα και για πολύ περισσότερο χρόνο απ ότι στις ερασιτεχνικές – σπορ καταδύσεις.


Γιατί
Οι λόγοι είναι αρκετοί αλλά συνήθως αναφέρονται οι ακόλουθοι 

ΕΡΕΥΝΑ:  Είναι το προνόμιο που έχουν να μπορούν να πάνε εκεί που πολύ λίγοι μπορούν ή κόμη καλύτερα όταν πάνε πρώτοι, για πρώτη φορά. 
ΕΠΙΤΕΥΞΗ:  Οτιδήποτε και αν είναι αυτό που αξίζει, απαιτεί, εκπαίδευση, χρόνο,  δέσμευση και πάνω απ’ όλα πειθαρχεία.  Αυτή η αίσθηση της επιτυχίας εμφανίζεται όταν για παράδειγμα τα 30 μέτρα πλέον είναι στάση αποσυμπίεσης και όχι όριο κατάδυσης. 
ΑΔΡΕΝΑΛΙΝΗ:  Οι τεχνικές καταδύσεις είναι γι’ αυτούς που αναζητούν τη συγκίνηση. Θα πρέπει όμως ταυτόχρονα να είναι και συναισθηματικά νεκροί  αν δεν αισθανθούν κάτι κατά την εξερεύνηση ενός σπηλαίου δύο χιλιόμετρα μακριά από την είσοδό του. 
ΣΥΜΒΟΛΗ – ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ:  Οι πρώτοι σπηλαιοδύτες ήταν αυτοί που καθιέρωσαν το ‘’χταπόδι’’ και ήταν οι ίδιοι που πρώτοι χρησιμοποίησαν  το nitrox. Οι τεχνικοί δύτες είναι οι πιλότοι δοκιμών για τις νέες τεχνολογίες οι οποίες τελικά καταλήγουν να είναι η επικρατούσα τάση. 
ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ:  Τόμας Στέρνς Έλιοτ είπε πωςΔε θα πρέπει να διακόψουμε την εξερεύνηση και το τέλος της εξερεύνησης θα είναι όταν φτάσουμε εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε και γνωρίσουμε το σημείο για πρώτη φορά’’


Ο ορισμός της Τεχνικής Κατάδυσης 
Είναι η κατάδυση – όχι για επαγγελματική – στρατιωτική – προστασίας του πολίτη – που οδηγεί τους δύτες πέρα από τα όρια των καθιερωμένων καταδύσεων αναψυχής, χρησιμοποιώντας εκτεταμένη εκπαίδευση, τεχνολογίες και εξοπλισμό για τη διαχείριση κινδύνων. Περιλαμβάνει καταδύσεις αποσυμπίεσης και σε βάθος μεγαλύτερο των 40 μέτρων, σε ναυάγια ή διείσδυση σε σπήλαια σε γραμμική απόσταση μεγαλύτερη των 40 μέτρων από την επιφάνεια και γενικά τη χρήση πολύπλοκων μεθόδων και εξοπλισμού.


Υπάρχουν διάφορες εξειδικεύσεις στην τεχνική κατάδυση και μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε σχέση με το βάθος και την απόσταση. 
ΒΑΘΟΣ: Οι τεχνικές καταδύσεις πιέζονται όλο και βαθύτερα. 
Τα 60 μέτρα είναι πλέον ένας μέσος όρος βάθους στην εκπαίδευση των τεχνικών καταδύσεων. Τα 90 μέτρα είναι ένα λιγότερο προσιτό βάθος. Πολύ έμπειροι δύτες όμως πλέον καταδύονται σε βάθη μέχρι και 200 μέτρα.
Για τα 90 μέτρα οι δύτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν ανοιχτό κύκλωμα – συνήθως τέσσερεις έως έξι φιάλες με διαφορετικά μίγματα ώστε να μειώσουν την τοξικότητα του οξυγόνου, να διαχειριστούν τη νάρκωση και να βελτιστοποιήσουν την αποσυμπίεση.
 

Ανοιχτό κύκλωμα σε μεγάλα βάθη σημαίνει γρηγορότερη κατανάλωση αερίου, πράγμα που σημαίνει πως η εξασφάλισή του γίνεται πιο περίπλοκη και δαπανηρή. 
Γι’ αυτό το λόγο για καταδύσεις βαθύτερα από τα 60 μέτρα, οι επαναπνευστήρες (rebreathers), έχουν γίνει πλέον μονόδρομος. Όπως το λέει και το όνομά τους, οι επαναπνευστήρες ανακυκλώνουν το αναπνεύσιμο αέριο, το οποίο σημαίνει αυξημένη εξοικονόμηση αερίου σε σύγκριση με το ανοιχτό κύκλωμα. 
Το πρόσθετο πλεονέκτημα είναι ότι μπορούν να εξασφαλίσουν το ‘’ιδανικό αέριο’’ σε οποιοδήποτε βάθος. 
Αν θα θέλαμε να κάνουμε μια κατά προσέγγιση σύγκριση, θα λέγαμε πως αν για μια κατάδυση με ανοιχτό κύκλωμα στα 90 μέτρα χρειαζόμαστε 3.900 λίτρα αερίου, με το rebreatherθα χρειαζόμασταν μόλις 150 λίτρα. 


Και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις, το αναπνεύσιμο αέριο βυθού είναι το Trimix, το οποίο είναι ένα μίγμα οξυγόνου, αζώτου και ηλίου. 
Ο λόγος που χρησιμοποιείται το ήλιο, είναι γιατί πρόκειται για ένα λιγότερο ναρκωτικό αέριο, πιο ελαφρύ σε σχέση με το οξυγόνο και το άζωτο, πράγμα που σημαίνει λιγότερη αντίσταση αναπνοής στο βάθος. 
Ένα αέριο που θα μπορούσε ίσως να χρησιμοποιηθεί στο βάθος των 90 μέτρων είναι το 10/50 που σημαίνει 10% οξυγόνο και 50% ήλιο, ενώ το υπόλοιπο 40% είναι άζωτο. 
Αυτό το αέριο στην επιφάνεια της θάλασσας δεν μπορεί να υποστηρίξει τη ζωή και γι’ αυτό το λόγο χρειάζεται ειδικές διαδικασίες διαχείρισης. 

Για την αποσυμπίεση τώρα, οι τεχνικοί δύτες χρησιμοποιούν αέρια trimix, nitrox και καθαρό οξυγόνο. Κατά την ανάδυση αλλάζουν σε άλλες φιάλες, με άλλα αέρια που έχουν μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε οξυγόνο και μικρότερη σε ήλιο και άζωτο. 
Τα rebreatherτώρα, αυξάνουν την περιεκτικότητα σε οξυγόνο στο εισπνεόμενο αέριο κατά τη διάρκεια της κατάδυσης. 
Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό που επιτυγχάνεται είναι η επιτάχυνση της αποσυμπίεσης. Τα υψηλής περιεκτικότητας σε οξυγόνο αέρια όμως γίνονται τοξικά σε λάθος βάθος και γι’ αυτό το λόγο οι τεχνικοί δύτες ακολουθούν ειδικές διαδικασίες προκειμένου να αποφύγουν να αναπνεύσουν λάθος αέριο σε λάθος βάθος, μιας και αυτό μπορεί να προκαλέσει θάνατο. 

  
ΑΠΟΣΤΑΣΗ:  Με την τεχνική κατάδυση μπορούν επίσης να πιεστούν τα όρια σε βάθος – μήκος διείσδυσης και αυτό συμβαίνει κυρίως στην σπηλαιοκατάδυση. Οι τεχνικοί δύτες μπορούν να διανύσουν εκατοντάδες μέτρα μέσα σε ένα σπήλαιο χρησιμοποιώντας ανοιχτό κύκλωμα. 
Η τεχνική που χρησιμοποιείται είναι να έχουν μαζί τους φιάλες αγκίστρωσης (stage cylinders), χρησιμοποιώντας τον κανόνα των τρίτων ή και άλλης τεχνικής διαχείρισης αερίων, αφήνοντας τες κατά μήκος της διαδρομής προς τα μέσα . Μόλις φτάσουν το μέγιστο μήκος διείσδυσης και έχουν αφήσει και το τελευταίο stageπίσω τους, συνεχίζουν πλέον την εξερεύνηση με το αέριο που βρίσκεται στις κύριες φιάλες. 
Αφού ολοκληρώσουν την εξερεύνηση, ξεκινάει η επιστροφή όπου στη διαδρομή ανακτούν τα stageτους από τα οποία και αναπνέουν, αφήνοντας το υπολειπόμενο αέριο στις κύριες φιάλες για επίλυση πιθανού περιστατικού. 
Σε γενικές γραμμές θα μπορούσαμε να πούμε ότι με τέσσερα stage+ δύο τις κύριες, δηλαδή σύνολο έξι φιάλες, μπορούν να καλύψουν πάνω από 800 – 900 μέτρα πριν ξεκινήσει η διαδικασία επιστροφής.

Όσο αυξάνεται το μήκος διείσδυσης, τόσο αυξάνονται και οι απαιτήσεις οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν οχήματα υποβρύχιας προώθησης (scooters),  δύτες υποστήριξης τοποθετημένους στη διαδρομή και φυσικά rebreathers. 

Έτσι λοιπόν τα διαφορετικά βάθη, οι διαφορετικές αποστάσεις, οι τεχνολογίες και το περιβάλλον μπορούν να δημιουργήσουν αρκετούς συνδυασμούς, όπως για παράδειγμα μια βαθιά κατάδυση σε ένα ναυάγιο με trimixκαι ανοιχτό κύκλωμα, ή μια μεγάλη διείσδυση για σκοπούς εξερεύνησης σε σπήλαιο με rebreather.


Είναι λοιπόν οι τεχνικές καταδύσεις περισσότερο επικίνδυνες από τις συμβατικές καταδύσεις αναψυχής;;;
Φυσικά και ναι, αν έχετε μία ώρα αποσυμπίεσης, ή βρίσκεστε μέσα σε ένα σπήλαιο από το οποίο δεν μπορείτε να αναδυθείτε απευθείας στην επιφάνεια σε περίπτωση προβλήματος. 

Αυτό που αυξάνει το βαθμό επικινδυνότητας επίσης, είναι ο περισσότερος και πιο πολύπλοκος πλέον εξοπλισμός, καθώς και οι διαδικασίες διαχείρισης του. Η αλυσίδα των λαθών που μπορούν να οδηγήσουν σε ένα ατύχημα ή θάνατο, είναι κατά πολύ μικρότερη από αυτή των συμβατικών καταδύσεων αναψυχής. 

Ο τρόπος με τον οποίο οι τεχνικοί δύτες διαχειρίζονται αυτόν τον κίνδυνο, είναι με τη χρήση πολλαπλού εξοπλισμού (όλα επί δύο), με πιο σκληρή και απαιτητική εκπαίδευση και σε συνδυασμό με την βαθύτερη κατανόηση των πιθανών προβλημάτων και κινδύνων. 
Σύμφωνα με στατιστικές, το ποσοστό ατυχημάτων είναι χαμηλό. Όχι όμως το ίδιο χαμηλό με το ποσοστό των καταδύσεων αναψυχής. Ωστόσο όμως, όταν αποφασίζετε να εμπλακείτε με την τεχνική κατάδυση, θα πρέπει επιπροσθέτως να αποδεχτείτε τον αυξημένο βαθμό επικινδυνότητας που εμπεριέχουν. 

Διαβάστε περισσότερα εδώ και εδώ



Υπάρχουν τρεις βασικές διατάξεις εξοπλισμού στην τεχνική κατάδυση 
Backmount: Είναι η παραδοσιακή διάταξη του εξοπλισμού και αποτελείται από διπλές φιάλες με γέφυρα απομόνωσης, δύο ανεξάρτητους DINρυθμιστές αναπνοής, μία τουλάχιστον φιάλη αποσυμπίεσης με αντίστοιχους ρυθμιστές (όλες οι φιάλες θα πρέπει να είναι μαρκαρισμένες με το αέριο που περιέχεται σε κάθε μια από αυτές) και ένα ρυθμιστή πλευστότητας οπίσθιας πλήρωσης με εξάρτηση και ασκό. 


Sidemount: Χρησιμοποιείται κυρίως για καταδύσεις σε μικρά σπήλαια και το χαρακτηριστικό αυτής της διάταξης, είναι ότι οι φιάλες του δύτη βρίσκονται πλέον στο πλάι. Ωστόσο είναι πλέον διαδεδομένη και στις συμβατικές καταδύσεις αναψυχής, μιας και έχει αρκετά πρόσθετα πλεονεκτήματα. Σε αυτή τη διάταξη ο δύτης έχει και πάλι δύο φιάλες, δύο ανεξάρτητους DINρυθμιστές αναπνοής, μία τουλάχιστον φιάλη αποσυμπίεσης με αντίστοιχους ρυθμιστές αναπνοής και ειδικό ρυθμιστή πλευστότητας για sidemount.


Rebreather: Δύο κατηγορίες υπάρχουν διαθέσιμες. Τα χειροκίνητα (mCCR) και τα ηλεκτρονικά (eCCR). Και για τις δύο περιπτώσεις απαιτούνται πρόσθετες φιάλες με αντίστοιχους ρυθμιστές, οι οποίες ανάλογα με τη χρήση μπορούν να έχουν και διαφορετικούς ρόλους στη συνολική διάταξη της συσκευής.


Αν λοιπόν είσαι ήδη πιστοποιημένος δύτης επιπέδου τουλάχιστον Advanced Open Water ή αντίστοιχου, εδω μπορείς να βρείς τον τρόπο που θα κάνεις το πρώτο βήμα για να γίνεις ο επόμενος σκεπτόμενος, δημιουργικός και ασφαλής τεχνικός δύτης.

Αν πάλι έχεις ήδη κάνει την αρχή και είσαι ήδη πιστοποιημένος στο επίπεδο του PADI Tec 40 ή αντίστοιχο, τότε μπορείς να επιλέξεις μία από τις επιλογές που σου δίνονται ακριβώς από κάτω.

Technical Courses


Αν πάλι θα ήθελες να εξετάσουμε τις επιλογές που έχεις σχετικά με τις παραπάνω διατάξεις του εξοπλισμού, επικοινώνησε μαζί μας εδώ.
Ο εκπαιδευτής του καταδυτικού μας κέντρου Σπύρος Κόλλας θα σε καθοδηγήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, εστιάζοντας στις δικές σου, προσωπικές ανάγκες.