[ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ] Οργάνωση Καταδυτικών Αποστολών




Σε αυτό το σεμινάριο θα βοηθήσω δύτες αναψυχής, divemasters, εκπαιδευτές και ιδιοκτήτες καταδυτικών κέντρων να κατανοήσουν σωστότερα τους τρόπους που μπορούν να αξιοποιήσουν την εκπαιδευτική μέθοδο project και τους τρόπους που μπορεί να έχει θετικό αντίκτυπο σε προσωπικό, επαγγελματικό αλλά και εθνικό επίπεδο.


  • Έχει τύχει να ακούσεις δηλώσεις τύπου ''στην Ελλάδα δεν έχει τίποτα να δεις'';
  • Να μην πηγαίνεις για κατάδυση γιατί δεν έχει τίποτα να δεις;
  • Έχεις αρχίσει να βαριέσαι το πρωινό ξύπνημα, το φόρτωμα, το ξεφόρτωμα, την αποκατάσταση και γενικά την διαδικασία πριν και μετά από μία κατάδυση που συνήθως δεν ξεπερνάει τα 45 – 50 λεπτά;

Αυτά ήταν μερικά μόνο απ’ τα θέματα που με απασχόλησαν κι εμένα, τόσο σαν δύτη αναψυχής, όσο αργότερα και σαν επαγγελματία της κατάδυσης.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που ενώ έψαχνα ανθρώπους να πάμε για κατάδυση, οι απαντήσεις που έπαιρνα ήταν – και τι να δούμε πάλι εκεί, κάνει κρύο, βαριέμαι το πλύσιμο μετά και άλλα τέτοια.

Αργότερα σαν επαγγελματίας και ιδιοκτήτης καταδυτικού κέντρου ήρθα αντιμέτωπος με παρόμοιες δηλώσεις, αυτή τη φορά όμως όχι μόνο από ερασιτέχνες αυτοδύτες, αλλά και από συναδέλφους.

Χαρακτηριστική ήταν μια περίπτωση όπου βρέθηκα σε ένα φιλικό καταδυτικό κέντρο και άκουσα τον εκπαιδευτή να λέει στους μαθητευόμενους δύτες ότι καλύτερη ιδέα είναι να παίρνουν μέρος στα ταξίδια που διοργανώνει στο εξωτερικό γιατί στην Ελλάδα δεν έχει τίποτα να δουν!!!





Αν και σε πολύ γενικές γραμμές υπάρχει μία δόση αλήθειας, δυσκολευόμουν να δεχτώ ότι εγκατέλειψα το δημόσιο για να αφιερωθώ σε ένα επάγγελμα που - κατά τα λεγόμενα των εμπλεκόμενων - δεν υπάρχει ''προϊόν''.

Παρ’ όλα αυτά συνέχισα να επενδύω πρώτα απ’ όλα στην καταδυτική μου επιμόρφωση και στην αύξηση των γνώσεων και των ικανοτήτων μου σαν εκπαιδευτής, με σκοπό να μπορώ να προσφέρω ποιοτικές υπηρεσίες εκμάθησης καταδύσεων, προσκαλώντας άλλους καταξιωμένους εκπαιδευτές και εξερευνητές από διάφορα μέρη της Ευρώπης.

Η κινήσεις και οι προσκλήσεις αυτές είχαν δύο σκοπούς.
  • Να μαθευτεί ότι υπάρχει κατάδυση στην Ελλάδα,
  • Να εξετάσω το πώς οι άλλοι – εκτός Ελλάδας – βλέπουν την κατάδυση και τις προοπτικές της στην χώρα μας.
Όπως ίσος αντιλαμβάνεσαι τα σχόλια μόνο αρνητισμό δεν είχαν, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που είχαν να κάνουν με θέματα καθαρά κρατικής οργάνωσης και υποστήριξης.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω των υποχρεώσεων στο καταδυτικό κέντρο, της μελέτης και της συνεχιζόμενης εκπαίδευσης, δεν μπορούσα να σκεφτώ τρόπους που θα μπορούσα να ενισχύσω και να αξιοποιήσω τις απόψεις, τις γνώμες και τις προτάσεις τους.

Η λύση στο πρόβλημα ήρθε όταν το 2008 χρειάστηκε να φιλοξενήσω μια ομάδα δυτών από την Φιλανδία, οι οποίοι έκαναν εκπαίδευση στις καταδύσεις με μικτά αέρια – trimix.

Μετά από κάθε εκπαιδευτική κατάδυση είχαμε αρκετό χρόνο για την προετοιμασία της επόμενης ημέρας και για συζητήσεις σχετικά με άλλες καταδυτικές δραστηριότητες, περιοχές κατάδυσης, εμπειρίες που είχαν από άλλες χώρες κλπ.

Σε μία από αυτές τις συζητήσεις μου έδειξαν και μια πρόσφατη εργασία – project που είχαν κάνει.

Στην περιοχή που ζούσαν υπήρχε μία λίμνη και σε αυτήν υπήρχε βυθισμένη μια μεγάλη βάρκα, σαν τα Ελληνικά καΐκια, την οποία χαρτογράφησαν και εκτός από υποβρύχιες φωτογραφίες και βίντεο, είχαν απεικονίσει και με 3D.

Την εργασία αυτή την είχαν αναρτήσει σε μια ιστοσελίδα που αφορούσε μόνο το συγκεκριμένο Project, και στην οποία παρέθεταν πληροφορίες και στοιχεία, τόσο για το ναυάγιο, όσο και για τις δραστηριότητες και τις εμπειρίες που αποκόμιζαν μετά από κάθε κατάδυση στους -4 οC.

Δυστυχώς με τον γραπτό λόγο δεν μπορώ να σου περιγράψω απ’ ακριβώς τι συνέβη μέσα στο κεφάλι μου εκείνη τη στιγμή.

Θα σου πω όμως το πιο απλό από όλα αυτά που μπόρεσα να σκεφτώ.
Αν μπορούν αυτοί στους -4 οC,μέσα στο χιόνι και με ορατότητες που δεν ξεπερνούν τα 4 – 5 μέτρα, γιατί όχι και στην Ελλάδα;;;


Έτσι λοιπόν άρχισα να ψάχνομαι.

Εκεί που πίστευα ότι έχω ήδη αρκετά εργαλεία, γνώσεις και εμπειρίες για να προσφέρω στους υφιστάμενους και μελλοντικούς μου μαθητές, άρχισα έναν νέο κύκλο έρευνας και εκπαίδευσης, όχι μόνο σε επίπεδο κατάδυσης αλλά και άλλων θεμάτων και αντικειμένων που θα χρειαζόντουσαν για να υποστηρίξω τέτοιου είδους καταδυτικές δραστηριότητες.

Ήταν απ’ τα πράγματα που με κράτησαν ''ζωντανό'' και γεμάτο όρεξη και πάθος για ακόμη περισσότερη κατάδυση και που μου έβγαλαν από τις αρνητικές σκέψεις που ανέφερα πιο πάνω στο ξεκίνημα του άρθρου.




Από το 2010 και μετά που μπήκαμε στην κρίση όλο και περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται στα επαγγέλματα της θάλασσας, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η ανάγκη για ενίσχυση και ανάπτυξη του καταδυτικού τουρισμού.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι νέοι divemasters, εκπαιδευτές και καταδυτικά κέντρα εμφανίζονται στην Ελληνική καταδυτική βιομηχανία, προσπαθώντας ο καθ’ ένας με τον δικό του τρόπο να συμβάλλει στις παραπάνω προσπάθειες.

Δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι παρά τις δύο τουλάχιστον ''ευκαιρίες'' που μας δόθηκαν με τα περιστατικά σε Αίγυπτο και Τουρκία, ελάχιστα καταφέραμε να κερδίσουμε προς όφελος του επαγγέλματος και της ανάπτυξης της Ελληνικής κατάδυσης.

Δεν μπορούμε επίσης να αρνηθούμε το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι δεν μπορούμε να υπολογίζουμε στο κράτος.

Αυτό στο οποίο εύλογα καταλήγουμε, είναι ότι και στην περίπτωση της αυτόνομης κατάδυσης, οι ίδιοι οι δύτες και οι επαγγελματίες αυτής πρέπει να κάνουν κινήσεις και ενέργειες για ένα καλύτερο αύριο.

Οι ίδιοι οι δύτες και οι επαγγελματίες είναι αυτοί οι οποίοι θα πρέπει να κάνουν όλα όσα χρειάζεται για να αφήσουμε παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές δυτών και επαγγελματιών της αυτόνομης κατάδυσης.

Είναι δεδομένο ότι μόνο οι απλές καταδύσεις του Σαββατοκύριακου δεν θα μας βοηθήσουν σε καμία κατεύθυνση.

Οι δύτες απ’ τους οποίους θα προκύψουν οι αυριανοί επαγγελματίες της κατάδυσης θα συνεχίσουν να βαριούνται μετά από σύντομο χρονικό διάστημα και οι επαγγελματίες θα συνεχίζουν να μην έχουν προϊόν για να παρουσιάσουν στις εκθέσεις τις Ελλάδας και του εξωτερικού.

Αυτό με την σειρά του θα συντηρήσει ένα φαύλο κύκλο, αποτέλεσμα του οποίου θα είναι ο ανταγωνισμός της τιμής και της μη συσπείρωσης των επαγγελματιών, από τον Divemaster μέχρι το καταδυτικό κέντρο.





Όπως ίσος αντιλαμβάνεσαι η ''Οργάνωση Καταδυτικών Αποστολών'' για την οποία θα σου μιλήσω σε αυτό το σεμινάριο, δεν έχει να κάνει μόνο με τις ατομικές πρωτοβουλίες και τα εξερευνητικά projects.

Έχει να κάνει και με την συλλογική προσπάθεια και τις ενέργειες που απαιτούνται για ένα μεγαλύτερο, εθνικό project της ουσιαστικής ανάπτυξης του σπορ, του επαγγέλματος, της τοπικής κοινωνίας και της χώρας μας.

Αν είσαι από αυτούς/ες που θέλουν κάτι περισσότερο από μια τυπική ενασχόληση με την αυτόνομη κατάδυση, τότε το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να πραγματοποιήσεις από κάτω την αγορά του εισιτηρίου σου για το σεμινάριο.

Τίτλος Σεμιναρίου: Οργάνωση Καταδυτικών Αποστολών
Τοποθεσία: Ρήγα Φεραίου 32 Μοσχάτο (μπορεί να αλλάξει)
Ημερομηνία: Τετάρτη 11/01/2017
Ώρα: 19:00 – 21:30
Συμμετοχή: 10.00 ευρώ







Περιλαμβάνονται:
  • Catering
  • Βεβαίωση παρακολούθησης




Αν δεν έχεις κάνει την εγγραφή σου και θέλεις να λαμβάνεις ενημερώσεις για τα επόμενα σεμινάρια, μπορείς να το κάνεις στην φόρμα που υπάρχει ακριβώς από κάτω.



Μην ξεχάσεις να κάνεις like και να μοιραστείς το άρθρο και με άλλους παθιασμένους φίλους σου που κάνουν είτε θέλουν να ξεκινήσουν την ενασχόληση τους με την αυτόνομη κατάδυση.

Ακολούθησε το Scuba Seminars GR στο Facebook και το Instagram


Σπύρος Κόλλας

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου