[Rebreather] Κατανάλωση & Μεταβολισμός Οξυγόνου





Κατά την διαδικασία μιας πλήρους αναπνοής στην επιφάνεια που ο αέρας περιέχει 21% οξυγόνο, μόλις το 4% τροφοδοτεί τον οξειδωτικό μεταβολισμό, ενώ το υπόλοιπο 17% διαχέεται στην ατμόσφαιρα κατά την εκπνοή.

Μία από τις βασικές λειτουργείς της συσκευής rebreather είναι η αντικατάσταση του χαμένου οξυγόνου και αυτό επιτυγχάνεται είτε ηλεκτρονικά, είτε χειροκίνητα.

Ο όρος Respiratory Minute Volume (RMV) αναφέρεται στο σύνολο του όγκου του αερίου που εισπνέεται και εκπνέεται μέσα σε ένα λεπτό (1’), αναπνέοντας κανονικά.

Το RMV καθορίζεται από τον ρυθμό αναπνοής και τον όγκο του αερίου κάθε αναπνοής, μιας και κάποιοι άνθρωποι αναπνέουν πιο γρήγορα σε σχέση με κάποιους άλλους, κάτι που έχει να κάνει με τον όγκο των πνευμόνων και των κυττάρων που πρέπει να τροφοδοτήσουν.

Στις καταδύσεις ανοιχτού κυκλώματος, το RMV προσδιορίζει την συνολική κατανάλωση του αυτοδύτη, η οποία με την σειρά της επηρεάζει την διάρκεια παραμονής υποβρυχίως.





Στις καταδύσεις με συσκευές SCR ο χρόνος κατάδυσης εξαρτάται από τον ρυθμό ροής – Flow Rate, το οποίο ανάλογα με την συσκευή μπορεί να είναι είτε συνεχούς ροής, είτε ηλεκτρονικά ελεγχόμενη όπως συμβαίνει για παράδειγμα στην συσκευή Hollis Explorer.

Στις καταδύσεις με CCR απ’ την άλλη, ο χρόνος κατάδυσης εξαρτάται απ’ τον ρυθμό μεταβολισμού – Metabolic Rate ή/και τον φόρτο εργασίας – workload.

Ανοιχτό κύκλωμα: RMV - SAC 
Semi Closed Rebreathers (SCRs): Ρυθμός Ροής - Flow Rate 
Closed Circuit rebreathers (CCRs): Ρυθμός Μεταβολισμού - Metabolic Rate

Αξίζει να αναφερθεί ότι αν και σε μια κατάδυση με έντονη εργασία όπως για παράδειγμα σε ρεύμα, θα μεταβολίσεις περισσότερο οξυγόνο, το πόσο βαθιά καταδύεσαι δεν θα επηρεάσει τον χρόνο διάρκειας τη φιάλης οξυγόνου της συσκευής σου.

Σωστά κατάλαβες.
Αν χρησιμοποιείς – χειρίζεσαι αποτελεσματικά την συσκευή σου χωρίς να σπαταλάς οξυγόνο και δεν έχεις διαρροές απ’ την φιάλη ή το 1ο στάδιο του ρυθμιστή πίεσης, η φιάλη θα έχει την ίδια διάρκεια, είτε κάνεις κατάδυση στα 10μ είτα κάνεις βαθιά κατάδυση.



Average Oxygen Consumption Table




Εκτός απ’ την κατάδυση σε ρεύμα ή την κατάδυση με έντονη υποβρύχια εργασία – δραστηριότητα που αναφέρθηκαν πιο πάνω, ο πιο συνηθισμένος λόγος αύξησης της κατανάλωσης του οξυγόνου είναι οι συνεχόμενες εναλλαγές βάθους.

Η κακή πλευστότητα, οι πολλές εναλλαγές βάθους, η κακής εφαρμογής μάσκα και ο υπερ-καθαρισμός αυτής, είναι τα πιο συνηθισμένα αίτια που αυξάνουν την κατανάλωση – σπατάλη οξυγόνου.

Η επιλογή καλής συσκευής, η σωστή εκπαίδευση, οι ώρες εξάσκησης – εξοικείωσης, η σωστή συντήρησή της, η κατάλληλη μάσκα και το επιστόμιο, θα παίξουν σημαντικότατο ρόλο στην μείωση της συνολικής κατανάλωσης, όχι μόνο του οξυγόνου αλλά και του αερίου διαλύτη – Diluent.

Στον παρακάτω πίνακα μπορείς να δεις την σύγκριση και τις διαφορές ανάμεσα σε καταδύσεις με συσκευές ανοιχτού και κλειστού κυκλώματος.




Ας δούμε ένα παράδειγμα για να κατανοήσεις ακόμα καλύτερα την διαφορά σε χρόνους κατάδυσης – παραμονής υποβρυχίως.

Οι συσκευές rebreather χρειάζονται συνήθως μια μικρή φιάλη με οξυγόνο γεμισμένη στα 200 bar.

Φιάλη 3ltr γεμισμένη στα 200 Bar μας δίνει 600 λίτρα αερίου (3Χ200 = 600)
Ρυθμός μεταβολισμού – Metabolic Rate 1 lpm (light to moderate workload – δες πίνακα από πάνω)

Διαπιστώνουμε ότι αυτή η φιάλη μπορεί να έχει διάρκεια 600’ ανεξάρτητα απ’ το βάθος.

Στην περίπτωση του ανοιχτού κυκλώματος (καταδυτική φιάλη – ρυθμιστής αναπνοής) και με κανονικό ρυθμό αναπνοής στα 20 λίτρα ανά λεπτό στην επιφάνεια έχουμε…

Ανοιχτό κύκλωμα στην επιφάνεια = 20’ λεπτά
Ανοιχτό κύκλωμα στα 20μ = 10’ λεπτά.  [600ltr / 20’ κατανάλωση στην επιφάνεια/ 3ατμ (απόλυτη πίεση σε βάθος)]

Αυτό σημαίνει ότι η ίδια κατάδυση, στο ίδιο βάθος με ανοιχτό κύκλωμα θα έχει διάρκεια 10’ λεπτά, ενώ με κλειστό δυνητικά 10 ώρες.





Μέχρι σήμερα έχουμε εξετάσει τα αυξημένα πλεονεκτήματα των συσκευών Rebreather, χωρίς να έχουμε όμως αναφερθεί στα προβλήματα, στα οποία θα αναφερθούμε στο επόμενο άρθρο.

Μέχρι τότε καλές αναδύσεις.


Σπύρος Κόλλας
Εκπαιδευτής Rebreather      

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

[Rebreather] Work of Breathing - Αντίσταση Αναπνοής




Το Work of Breathing (WOB) είναι ένας όρος που συνήθως χρησιμοποιείται για να περιγράψει την αίσθηση ή αλλιώς την προσπάθεια, τόσο κατά την εισπνοή, όσο και κατά την εκπνοή.

Ωστόσο πρόκειται για κάτι το οποίο είναι πλέον μετρήσιμο και στις μέρες μας μπορεί να απεικονιστεί σε ένα γράφημα, τα αποτελέσματα του οποίου είναι διαθέσιμα από τους κατασκευαστές.





Τα τεστ αυτά απαιτούνται για την πιστοποίηση CE (European Commission) η οποία αφορά συσκευές rebreather πωλούνται στην Ευρωπαϊκή Ένωση – European Union (EU).
Περισσότερα για τις πιστοποιήσεις σε αυτές σε επόμενο άρθρο.

Μία πτυχή του WOB ονομάζεται «Resisitive Work of Breathing» που σε μια προσπάθεια μετάφρασης στα Ελληνικά θα μπορούσε να είναι ‘’Αντίσταση Έργου Αναπνοής’’, κάτι το οποίο δεν θεωρούμε δόκιμο μιας και είναι γνωστό ότι στην κατάδυση χρησιμοποιείται ορολογία, η οποία αρκετές φορές δεν είναι δυνατό να μεταφραστεί.

Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα μας.

Το Resistive Work of Breathing περιγράφει στην πραγματικότητα την ροή του αερίου δια μέσου της συσκευής λαμβάνοντας υπ’ όψιν πράγματα όπως το μέγεθος των σωλήνων και των στομίων – ανοιγμάτων (orifices) και οτιδήποτε άλλο μπορεί να δημιουργεί αντίσταση στην αναπνοή, όπως μικρό επιστόμιο, κακής ποιότητας και κατασκευής βαλβίδες (mushroom valves), μικρά breathing loops ή/και counterlungs.

Άλλοι παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν την αντίσταση της αναπνοής – WOB μπορούν να είναι το βάθος και ο φόρτος εργασίας κατά την κατάδυση.




Ένα παράδειγμα που θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για την καλύτερη κατανόηση του θέματος στο οποίο αναφέρομαι, είναι η παρομοίωση με μια μεγάλη αίθουσα γεμάτη ανθρώπους να την εκκενώσουν.

Αν τους το ζητήσεις με ήρεμο και ήπιο τρόπο, τότε το πιο πιθανό είναι να βγουν χωρίς να υπάρξουν προβλήματα.

Στην περίπτωση όμως που το ανακοινώσεις φωνάζοντας και ουρλιάζοντας, το πιο πιθανό είναι να επικρατήσει πανικός καθώς το πλήθος θα τρέχει προς την έξοδο, πατώντας πάνω σε καθίσματα και άλλους ανθρώπους.

Αν τώρα με κάποιον τρόπο διπλασιάζονταν ο αριθμός αυτών των πανικοβλημένων ανθρώπων – διπλάσια μόρια πυκνότερου αερίου σε βάθος – τότε θα είναι ακόμα δυσκολότερο να βγουν έξω.

Αν η πόρτα είναι ελαφρώς μπλοκαρισμένη – όπως η κακής ποιότητας και κατασκευής βαλβίδες (mushroom valves) – τότε η έξοδος καθίσταται ακόμα πιο δύσκολη.

Αυτό που σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι η αυξημένη αντίσταση αναπνοής μπορεί να επηρεάσει το σύνολο της κατάδυσης σταδιακά - αναπνοή με την αναπνοή – κάτι που ίσος να καταλαβαίνεις αν έχει τύχει να χρησιμοποιήσεις μικρούς σε μέγεθος πνεύμονες – counterlungs.




Αυτός είναι και ο κυριότερος σκοπός των επόμενων τεστ που αφορούν στην υδροστατική αντίσταση αναπνοής – Hydrostatic Work of Breathing, κατι που περιλαμβάνεται στην πιστοποίηση CE.

Τα τεστ αυτά σκοπό έχουν να ελέγξουν το πώς μια συσκευή rebreather ''αναπνέει'' – συμπεριφέρεται στην στήλη του νερού, αυξάνοντας την πίεση σε διάφορες θέσεις και στάσεις.

Μπορεί δηλαδή για παράδειγμα η αναπνοή να είναι εξαιρετικά καλή κατά την διάρκεια της δοκιμής πάνω σε ένα ποδήλατο στην επιφάνεια, αλλά μόλις τοποθετηθεί σε διαφορετική θέση – στάση πάνω στον δύτη, θα πρέπει να αποδώσει το ίδιο.

Αυτός είναι και ο λόγος που τα τεστ αυτά γίνονται σε προκαθορισμένες βαθμονομημένες θέσεις και στάσεις.

Ο τύπος των πνευμόνων – counterlungs, η θέση τους σε σχέση με το σώμα του δύτη και η συνολική εφαρμογή της συσκευής επάνω του μπορούν να επηρεάσουν την υδροστατική αντίσταση αναπνοής – Hydrostatic Work of Breathing.




Για τον λόγο αυτό ας εξετάσουμε μερικούς τύπους πνευμόνων – counterlungs και των δυνάμεων που μαχόμαστε να υπερνικήσουμε.


Chest mounted

Τέτοιοι πνεύμονες – counterlungs χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο στα Oxygen Rebreathers όπως η στρατιωτική LAR-5 και το CASTORO C96 PRO.

Οι πνεύμονες της συσκευής βρίσκονται σε μεγαλύτερη πίεση σε σύγκριση με τους πνεύμονες του δύτη, σε οριζόντια στάση και με το κεφάλι κάτω, πράγμα που κάνει εύκολη την εισπνοή και δύσκολη την εκπνοή.



Back mounted

Δύσκολη εισπνοή, εύκολη εκπνοή.

Τα αποτελέσματα των τεστ ων συσκευών rebreather που χρησιμοποιούν αυτού του τύπου τους πνεύμονες έχουν σημαντικές διαφορές γιατί βρίσκονται πιο κοντά στο κέντρο βάρους των πνευμόνων του δύτη σε σχέση με άλλους.

Κάποιες συσκευές κάνουν ''πιέτα'' πίσω απ’ το λαιμό του δύτη και ευθυγραμμίζονται καλά με το κέντρο βάρους των πνευμόνων του δύτη όταν αυτός βρίσκεται στην οριζόντια στάση.

Ωστόσο τα αποτελέσματα του JJ CCR που είναι εξοπλισμένο με αυτού του τύπου πνεύμονες, έρχονται να ανατρέψουν την παραπάνω θεωρία (δες σχετικό πίνακα πιο πάνω)



Over the shoulder

Εύκολη υδροστατική αντίσταση αναπνοής.

Αν και κανονικά θα έπρεπε να είναι ιδανικοί στην ευκολία της αναπνοής, πράγμα όμως που συχνά αναιρείται λόγω της κακής τοποθέτησης σε σχέση με το κέντρο βάρους των πνευμόνων του δύτη.


Η μειωμένη απόδοση και αποτελέσματα κατά την διάρκεια των δοκιμών οφείλεται στην μεγάλη και περίπλοκη διαδρομή - μέσα από γωνίες – που πρέπει να περάσει το αέριο.




Curved front mounted counter lungs

Εύκολη εισπνοή, εύκολη εκπνοή.

Πρόκειται για ένα σύστημα που χρησιμοποιείται μόνο απ΄την Rebreatherlab, κατασκευαστή του PELAGIAN DCCCR.

Το σχήμα και η θέση τους σε σχέση με το κέντρο βάρος των πνευμόνων του δύτη (ακολουθούν την φορά των πνευμόνων του), προσφέρουν χαρακτηριστική ευκολία και άνεση σε οποιαδήποτε θέση και στάση.






Στο επόμενο άρθρο θα αναφερθούμε στον μεταβολισμό του οξυγόνου, κάνοντας και μια σύντομη σύγκριση ανάμεσα σε ανοιχτό και κλειστό κύκλωμα.


Σπύρος Κόλλας
Εκπαιδευτής Rebreather
   

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Ρυθμιστές Αναπνοής Μέρος 1ο - Πρώτα Στάδια




Αν και η τεχνολογία έχει εξελιχθεί και πλέον στις μέρες μας οι συσκευές ανακύκλωσης αναπνοής – επαναπνευστήρες – Rebretahers είναι εξαιρετικά δημοφιλή, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι καθιερωμένοι ρυθμιστές αναπνοής – πίεσης συνεχίζουν να είναι αναπόσπαστο κομμάτι του συνόλου του καταδυτικού εξοπλισμού.

Ο πρώτος ρυθμιστής που εκμεταλλεύτηκε την  περιβάλλουσα πίεση – ambient pressure κατασκευάστηκε το 1866 από δύο Γάλλους, τον μηχανικό Benoist Rouquayrol και τον αξιωματικό του ναυτικού Auguste Danayrouze, σε μια περίοδο που οι αεροσυμπιεστές και οι καταδυτικές φιάλες δεν ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένα ώστε να έχουν ικανοποιητικά αποθέματα αερίου, καθιστώντας την εν λόγω συσκευή όχι πρακτική.

75 χρόνια μετά ο Jacque Cousteau και ο Emile Gagnan αξιοποιούν και εξελίσσουν την ιδέα του Rouquayrol κατασκευάζοντας τον πρώτο ρυθμιστή ''απαίτησης'' – demand valve regulator το 1943 με το όνομα Aqualung, γνωστό τότε και ως Single Stage Regulator.


 


Μετά από αρκετό καιρό έγινε το μεγάλο άλμα κατά το οποίο καθιερώθηκαν δύο διαφορετικοί μηχανισμοί με 1ο και 2ο στάδιο, γνωστοί σαν Two Stage Regulators και οι οποίοι δεν ήταν τίποτε διαφορετικό από αυτό που γνωρίζουμε μέχρι και σήμερα.



Ονοματολογία

Ο μηχανισμός του πρώτου σταδίου του ρυθμιστή αναπνοής αποτελείται συνήθως από δύο τμήματα τα οποία αποκαλούνται «κορώνα- crown» ή «κώνος – one» ή «σκληρή έδρα – hard seat», μαζί με ένα πλαστικό ή λαστιχένιο κομμάτι που το καλύπτει ώστε να αποτρέπει την διαρροή και το οποίο ανάλογα με το στάδιο στο οποίο βρίσκεται τοποθετημένο, ονομάζεται «έδρα υψηλής – HP seat» ή «έδρα χαμηλής – LP seat».

Η πίεση ανάμεσα στα δύο στάδια ή η πίεση που βγαίνει από το 1o στάδιο ονομάζεται «ενδιάμεση πίεση – intermediate pressure» ή «interstage pressure» και η οποία συμβολίζεται ως IP.

Το κάθε στάδιο έχει δύο θαλάμους τον υψηλής και τον χαμηλής πίεσης.

Η πίεση μέσα στον θάλαμο υψηλής πίεσης του 1ου σταδίου, είναι το ίδιο πράγμα με την ενδιάμεση πίεση, η οποία ακολούθως είναι και η πίεση που υπάρχει στον θάλαμο υψηλής του 2ου σταδίου.


Ανοδικής  & Καθοδικής ροής

Οι έδρες των βαλβίδων που υπάρχουν στους ρυθμιστές αναπνοής έχουν δύο διαφορετικές μορφές – διατάξεις, που είναι είτε αντίθετα με την ροή του αερίου – upstream είτε προς την κατεύθυνση του αερίου – downstream, το οποίο καθορίζεται ανάλογα με το που βρίσκεται το κινητό μέρος της βαλβίδας της έδρας σε σχέση με την ροή του αερίου.

Αν βρίσκεται στον θάλαμο υψηλής πίεσης – HP τότε αναφερόμαστε σε έναν upstream ρυθμιστή, ενώ αν βρίσκεται στον θάλαμο χαμηλής πίεσης – LP τότε μιλάμε για έναν downstream ρυθμιστή.

Για να κατανοήσεις την διαφορά, σκέψου μια πόρτα σε ένα γεμάτο με κόσμο δωμάτιο, που προσπαθεί να βγει έξω.

Αν η πόρτα ανοίγει προς τα μέσα – upstream, θα είναι πολύ δύσκολο να ανοίξει με τους ανθρώπους να την πιέζουν προς την αντίθετη κατεύθυνση, έχοντας την τάση να μένει κλειστεί λόγο της ροής των ανθρώπων που προσπαθούν να βγουν.
Αν όμως η ίδια πόρτα στο ίδιο παράδειγμα ανοίγει προς τα έξω – downstream, θα είναι πολύ εύκολο να ανοίξει, αλλά ταυτόχρονα και δύσκολο να κλείσει.

Αυτός είναι και ο λόγος που στους περισσότερους ρυθμιστές θα μπορέσεις να δεις ένα ελατήριο τα οποίο είναι χαρακτηριστικό των downstream ρυθμιστών, το οποίο στην πραγματικότητα αντισταθμίζει την πίεση.


Βαλβίδα Υπερπίεσης – Overpressure Valve (OPV)

Στις μέρες μας είναι διαδεδομένοι οι downstream ρυθμιστές και υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος γι αυτό.

Στην περίπτωση που αυξηθεί η πίεση μέσα στον θάλαμο, για παράδειγμα από αστοχία της έδρας υψηλής πίεσης, ο ρυθμιστής θα συνεχίσει να απελευθερώνει το παραπανίσιο αέριο από το 2ο στάδιο, κάνοντας αυτό που λέμε free flow.

Στην αντίθετη περίπτωση του upstream η παροχή διακόπτεται εντελώς, αποτέλεσμα του οποίου είναι να μην μπορεί ο δύτης να αναπνεύσει από το 2ο στάδιο.

Για τον λόγο αυτό οι upstream ρυθμιστές αναπνοής, όπως μερικοί Poseidon, θα πρέπει να έχουν οπωσδήποτε μια βαλβίδα υπερπίεσης – overpressure valve η οποία να είναι τοποθετημένη στο 1ο στάδιο, και η οποία στην πραγματικότητα είναι ένα ελατήριο πάνω σε μια δισκοειδή βαλβίδα, που ανοίγει όταν αυξάνεται η πίεση μέσα στον θάλαμο.



          
Διαφράγματος και Πιστονιού

Το κινητό μέρος του 1ου σταδίου δύναται να είναι είτε πιστονιού, είτε διαφράγματος.

Η βασική τους διαφορά είναι ότι τα 1α στάδια πιστονιού πλημυρίζουν με νερό και το εσωτερικό τους είναι εκτεθειμένο σε αέρα και σωματίδια, αυξάνοντας την πιθανότητα δυσλειτουργίας και τραυματισμού του σε περίπτωση που κάτι περάσει στον θάλαμο ενδιάμεσης πίεσης ή ακόμα χειρότερα αν κολλήσει πάνω στο O-Ring.

Αυτό είναι το σημαντικότερο πλεονέκτημα που έχουν τα 1α στάδια διαφράγματος, τα οποία είναι απολύτως προστατευμένα και στεγανά.









Ποιο είναι καλύτερο;

Με πολύ φιλική και ευγενική διάθεση επέτρεψε μου να πω πως όποιος προσπαθεί να απαντήσει αυτή την ερώτηση, το ποιο πιθανό είναι να μην ξέρει τι λέει.

Για τον λόγο αυτό θα σου αναφέρω εδώ τα δεδομένα, ξεκινώντας απ’ τα 1α στάδια πιστονιού.

Ακόμα και αν έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί και κάνει σέρβις, υπάρχει περίπτωση να βρεις ένα μικρό στρώμα οξείδωσης χαλκού, αλλά όχι τόση που να δημιουργεί σημαντικό πρόβλημα.

Οι ρυθμιστές πιστονιού έχουν επίσης λιγότερα κινητά μέρη – μόνο το πιστόνι – σε σύγκριση με τους διαφράγματος οι οποίοι έχουν σαφώς περισσότερα, κάτι που αυξάνει το κόστος των ανταλλακτικών και της συντήρησης τους.

Αν καταδύεσαι σε πολύ κρύα ή βρόμικα νερά, οι ρυθμιστές διαφράγματος είναι μονόδρομος μιας και το νερό δεν έρχεται σε επαφή με τα κινητά μέρη και ως αποτέλεσμα η πιθανότητα διάβρωσης είναι σαφώς μειωμένη.

Απ’ την άλλη όμως είναι πολύ πιο εύκολο να συντηρήσεις έναν ρυθμιστή πιστονιού, ειδικά αν είσαι από αυτούς που μετά από σχετική εκπαίδευση, τους αρέσει να περιποιούνται τον ρυθμιστή τους, κάτι το οποίο με την σειρά του θα σου φανεί εξαιρετικά χρήσιμο αν καταδύεσαι σε τοποθεσίες που δεν υπάρχουν εξουσιοδοτημένα εμπορικά καταστήματα.




Αυτά για σήμερα και για τα πρώτα στάδια.

Αν το βρήκες ενδιαφέρον και χρήσιμο κάνε ένα
like και μοιράσου το με την βοήθεια των Social Networks (Facebook, Twitter, LinkedIn & Google+) που υπάρχουν ακριβώς από κάτω.

Μπορείς επίσης να αφήσεις το σχόλιο ή να κάνεις τις ερωτήσεις σου ακριβώς από κάτω.


Στο επόμενο 2ο και τελευταίο μέρος θα εξετάσουμε τα δεύτερα στάδια.

Μέχρι τότε σου εύχομαι καλή εβδομάδα και καλές αναδύσεις.


Σπύρος Κόλλας
Εκπαιδευτής Καταδύσεων   


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

[ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ] Οργάνωση Καταδυτικών Αποστολών




Σε αυτό το σεμινάριο θα βοηθήσω δύτες αναψυχής, divemasters, εκπαιδευτές και ιδιοκτήτες καταδυτικών κέντρων να κατανοήσουν σωστότερα τους τρόπους που μπορούν να αξιοποιήσουν την εκπαιδευτική μέθοδο project και τους τρόπους που μπορεί να έχει θετικό αντίκτυπο σε προσωπικό, επαγγελματικό αλλά και εθνικό επίπεδο.


  • Έχει τύχει να ακούσεις δηλώσεις τύπου ''στην Ελλάδα δεν έχει τίποτα να δεις'';
  • Να μην πηγαίνεις για κατάδυση γιατί δεν έχει τίποτα να δεις;
  • Έχεις αρχίσει να βαριέσαι το πρωινό ξύπνημα, το φόρτωμα, το ξεφόρτωμα, την αποκατάσταση και γενικά την διαδικασία πριν και μετά από μία κατάδυση που συνήθως δεν ξεπερνάει τα 45 – 50 λεπτά;

Αυτά ήταν μερικά μόνο απ’ τα θέματα που με απασχόλησαν κι εμένα, τόσο σαν δύτη αναψυχής, όσο αργότερα και σαν επαγγελματία της κατάδυσης.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που ενώ έψαχνα ανθρώπους να πάμε για κατάδυση, οι απαντήσεις που έπαιρνα ήταν – και τι να δούμε πάλι εκεί, κάνει κρύο, βαριέμαι το πλύσιμο μετά και άλλα τέτοια.

Αργότερα σαν επαγγελματίας και ιδιοκτήτης καταδυτικού κέντρου ήρθα αντιμέτωπος με παρόμοιες δηλώσεις, αυτή τη φορά όμως όχι μόνο από ερασιτέχνες αυτοδύτες, αλλά και από συναδέλφους.

Χαρακτηριστική ήταν μια περίπτωση όπου βρέθηκα σε ένα φιλικό καταδυτικό κέντρο και άκουσα τον εκπαιδευτή να λέει στους μαθητευόμενους δύτες ότι καλύτερη ιδέα είναι να παίρνουν μέρος στα ταξίδια που διοργανώνει στο εξωτερικό γιατί στην Ελλάδα δεν έχει τίποτα να δουν!!!





Αν και σε πολύ γενικές γραμμές υπάρχει μία δόση αλήθειας, δυσκολευόμουν να δεχτώ ότι εγκατέλειψα το δημόσιο για να αφιερωθώ σε ένα επάγγελμα που - κατά τα λεγόμενα των εμπλεκόμενων - δεν υπάρχει ''προϊόν''.

Παρ’ όλα αυτά συνέχισα να επενδύω πρώτα απ’ όλα στην καταδυτική μου επιμόρφωση και στην αύξηση των γνώσεων και των ικανοτήτων μου σαν εκπαιδευτής, με σκοπό να μπορώ να προσφέρω ποιοτικές υπηρεσίες εκμάθησης καταδύσεων, προσκαλώντας άλλους καταξιωμένους εκπαιδευτές και εξερευνητές από διάφορα μέρη της Ευρώπης.

Η κινήσεις και οι προσκλήσεις αυτές είχαν δύο σκοπούς.
  • Να μαθευτεί ότι υπάρχει κατάδυση στην Ελλάδα,
  • Να εξετάσω το πώς οι άλλοι – εκτός Ελλάδας – βλέπουν την κατάδυση και τις προοπτικές της στην χώρα μας.
Όπως ίσος αντιλαμβάνεσαι τα σχόλια μόνο αρνητισμό δεν είχαν, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που είχαν να κάνουν με θέματα καθαρά κρατικής οργάνωσης και υποστήριξης.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω των υποχρεώσεων στο καταδυτικό κέντρο, της μελέτης και της συνεχιζόμενης εκπαίδευσης, δεν μπορούσα να σκεφτώ τρόπους που θα μπορούσα να ενισχύσω και να αξιοποιήσω τις απόψεις, τις γνώμες και τις προτάσεις τους.

Η λύση στο πρόβλημα ήρθε όταν το 2008 χρειάστηκε να φιλοξενήσω μια ομάδα δυτών από την Φιλανδία, οι οποίοι έκαναν εκπαίδευση στις καταδύσεις με μικτά αέρια – trimix.

Μετά από κάθε εκπαιδευτική κατάδυση είχαμε αρκετό χρόνο για την προετοιμασία της επόμενης ημέρας και για συζητήσεις σχετικά με άλλες καταδυτικές δραστηριότητες, περιοχές κατάδυσης, εμπειρίες που είχαν από άλλες χώρες κλπ.

Σε μία από αυτές τις συζητήσεις μου έδειξαν και μια πρόσφατη εργασία – project που είχαν κάνει.

Στην περιοχή που ζούσαν υπήρχε μία λίμνη και σε αυτήν υπήρχε βυθισμένη μια μεγάλη βάρκα, σαν τα Ελληνικά καΐκια, την οποία χαρτογράφησαν και εκτός από υποβρύχιες φωτογραφίες και βίντεο, είχαν απεικονίσει και με 3D.

Την εργασία αυτή την είχαν αναρτήσει σε μια ιστοσελίδα που αφορούσε μόνο το συγκεκριμένο Project, και στην οποία παρέθεταν πληροφορίες και στοιχεία, τόσο για το ναυάγιο, όσο και για τις δραστηριότητες και τις εμπειρίες που αποκόμιζαν μετά από κάθε κατάδυση στους -4 οC.

Δυστυχώς με τον γραπτό λόγο δεν μπορώ να σου περιγράψω απ’ ακριβώς τι συνέβη μέσα στο κεφάλι μου εκείνη τη στιγμή.

Θα σου πω όμως το πιο απλό από όλα αυτά που μπόρεσα να σκεφτώ.
Αν μπορούν αυτοί στους -4 οC,μέσα στο χιόνι και με ορατότητες που δεν ξεπερνούν τα 4 – 5 μέτρα, γιατί όχι και στην Ελλάδα;;;


Έτσι λοιπόν άρχισα να ψάχνομαι.

Εκεί που πίστευα ότι έχω ήδη αρκετά εργαλεία, γνώσεις και εμπειρίες για να προσφέρω στους υφιστάμενους και μελλοντικούς μου μαθητές, άρχισα έναν νέο κύκλο έρευνας και εκπαίδευσης, όχι μόνο σε επίπεδο κατάδυσης αλλά και άλλων θεμάτων και αντικειμένων που θα χρειαζόντουσαν για να υποστηρίξω τέτοιου είδους καταδυτικές δραστηριότητες.

Ήταν απ’ τα πράγματα που με κράτησαν ''ζωντανό'' και γεμάτο όρεξη και πάθος για ακόμη περισσότερη κατάδυση και που μου έβγαλαν από τις αρνητικές σκέψεις που ανέφερα πιο πάνω στο ξεκίνημα του άρθρου.




Από το 2010 και μετά που μπήκαμε στην κρίση όλο και περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται στα επαγγέλματα της θάλασσας, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η ανάγκη για ενίσχυση και ανάπτυξη του καταδυτικού τουρισμού.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι νέοι divemasters, εκπαιδευτές και καταδυτικά κέντρα εμφανίζονται στην Ελληνική καταδυτική βιομηχανία, προσπαθώντας ο καθ’ ένας με τον δικό του τρόπο να συμβάλλει στις παραπάνω προσπάθειες.

Δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι παρά τις δύο τουλάχιστον ''ευκαιρίες'' που μας δόθηκαν με τα περιστατικά σε Αίγυπτο και Τουρκία, ελάχιστα καταφέραμε να κερδίσουμε προς όφελος του επαγγέλματος και της ανάπτυξης της Ελληνικής κατάδυσης.

Δεν μπορούμε επίσης να αρνηθούμε το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι δεν μπορούμε να υπολογίζουμε στο κράτος.

Αυτό στο οποίο εύλογα καταλήγουμε, είναι ότι και στην περίπτωση της αυτόνομης κατάδυσης, οι ίδιοι οι δύτες και οι επαγγελματίες αυτής πρέπει να κάνουν κινήσεις και ενέργειες για ένα καλύτερο αύριο.

Οι ίδιοι οι δύτες και οι επαγγελματίες είναι αυτοί οι οποίοι θα πρέπει να κάνουν όλα όσα χρειάζεται για να αφήσουμε παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές δυτών και επαγγελματιών της αυτόνομης κατάδυσης.

Είναι δεδομένο ότι μόνο οι απλές καταδύσεις του Σαββατοκύριακου δεν θα μας βοηθήσουν σε καμία κατεύθυνση.

Οι δύτες απ’ τους οποίους θα προκύψουν οι αυριανοί επαγγελματίες της κατάδυσης θα συνεχίσουν να βαριούνται μετά από σύντομο χρονικό διάστημα και οι επαγγελματίες θα συνεχίζουν να μην έχουν προϊόν για να παρουσιάσουν στις εκθέσεις τις Ελλάδας και του εξωτερικού.

Αυτό με την σειρά του θα συντηρήσει ένα φαύλο κύκλο, αποτέλεσμα του οποίου θα είναι ο ανταγωνισμός της τιμής και της μη συσπείρωσης των επαγγελματιών, από τον Divemaster μέχρι το καταδυτικό κέντρο.





Όπως ίσος αντιλαμβάνεσαι η ''Οργάνωση Καταδυτικών Αποστολών'' για την οποία θα σου μιλήσω σε αυτό το σεμινάριο, δεν έχει να κάνει μόνο με τις ατομικές πρωτοβουλίες και τα εξερευνητικά projects.

Έχει να κάνει και με την συλλογική προσπάθεια και τις ενέργειες που απαιτούνται για ένα μεγαλύτερο, εθνικό project της ουσιαστικής ανάπτυξης του σπορ, του επαγγέλματος, της τοπικής κοινωνίας και της χώρας μας.

Αν είσαι από αυτούς/ες που θέλουν κάτι περισσότερο από μια τυπική ενασχόληση με την αυτόνομη κατάδυση, τότε το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να πραγματοποιήσεις από κάτω την αγορά του εισιτηρίου σου για το σεμινάριο.

Τίτλος Σεμιναρίου: Οργάνωση Καταδυτικών Αποστολών
Τοποθεσία: Ρήγα Φεραίου 32 Μοσχάτο (μπορεί να αλλάξει)
Ημερομηνία: Τετάρτη 11/01/2017
Ώρα: 19:00 – 21:30
Συμμετοχή: 10.00 ευρώ







Περιλαμβάνονται:
  • Catering
  • Βεβαίωση παρακολούθησης




Αν δεν έχεις κάνει την εγγραφή σου και θέλεις να λαμβάνεις ενημερώσεις για τα επόμενα σεμινάρια, μπορείς να το κάνεις στην φόρμα που υπάρχει ακριβώς από κάτω.



Μην ξεχάσεις να κάνεις like και να μοιραστείς το άρθρο και με άλλους παθιασμένους φίλους σου που κάνουν είτε θέλουν να ξεκινήσουν την ενασχόληση τους με την αυτόνομη κατάδυση.

Ακολούθησε το Scuba Seminars GR στο Facebook και το Instagram


Σπύρος Κόλλας

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου