ANNA II Shipwreck - Mykonos

Δεν υπάρχουν σχόλια

Του Κώστα Γιάνναλου.



14 Σεπτεμβρίου 2015. 

Βρισκόμουν στην Μύκονο το καλοκαίρι για εργασία και κάποιος Θεός με έσπρωξε στο να ανακαλύψω τις συγκινήσεις του scuba diving. 

Έχοντας ήδη πιστοποιηθεί μερικές ημέρες πριν σαν OPEN WATER DIVERαποφάσισα να συνεχίσω κάνοντας το επόμενο βήμα που ήταν η απόκτηση του ADVANCED OPEN WATER

Αν και οι πέντε (5) καταδύσεις ειδικοτήτων που πραγματοποίησα ήταν υπέροχες και με πολύ ενδιαφέρον, αυτή που ξεχώρισα ήταν η ναυαγιοκατάδυση.

Το ναυάγιο που πραγματοποιήσαμε την κατάδυση ήταν ένα τσιμεντάδικο μήκους 62 μέτρων ονόματι ΑΝΝΑ ΙΙ που βυθίστηκε τον Ιούλιο του 1995 ανοιχτά της παραλίας Καλαφάτη σε βάθος 36 μέτρων.

Εγώ, ο εκπαιδευτής και ένας ακόμα έμπειρος δύτης που θα καταδυόταν μαζί μας για σκοπούς αναψυχής, ξεκινήσαμε για  την περιοχή στην οποία βρισκόταν το ANNA II.

Φτάνοντας στο σημείο ο δάσκαλος ασφάλισε το σκάφος.
Στη συνέχεια έδωσε τις τελευταίες οδηγίες - κατευθύνσεις και αφού ολοκληρώθηκε η διαδικασία της ενημέρωσης - Briefing αρχίσαμε την ετοιμασία για μπούμε στο νερό και να ξεκινήσουμε την υπέροχη αυτή κατάδυση
.

Πρώτη φορά καταδυόμενος σε ναυάγιο και δεν σας κρύβω ότι είχα λίγο άγχος για το πως θα αντιδρούσα στην όψη του κουφαριού. 
Η επιθυμία μου όμως να ζήσω αυτή την εμπειρία ήταν πολύ πιο μεγάλη και δυνατή!!!



Η κατάδυση ξεκίνησε περνώντας μερικούς υφάλους, ώσπου μετά από μερικά μέτρα κατευθυνθήκαμε αριστερά.
Έχοντας οδηγό πάντα τον δάσκαλο ο οποίος μπορεί και να ήταν η εκατοστή φορά του που οδηγούσε δύτες σε αυτό το ναυάγιο, ξαφνικά ο υποθαλάσσιος ορίζοντας μπροστά μου απέκτησε ένα βαθύ σκούρο μπλε χρώμα.

Ήταν η στιγμή που κοντοστάθηκα λίγο για να σκεφτώ αν θα πρέπει ή όχι να συνεχίσω να κατευθύνομαι προς τα εκεί.

Ταυτόχρονα αισθάνθηκα να με ρουφά η άβυσσος και στωικά κατευθύνθηκα προς τα μέσα της παρασυρόμενος τόσο από τον δάσκαλό μου, όσο και από τον δύτη που βρισκόταν συνεχός δίπλα μου.

Σιγά σιγά το σκούρο μπλε χρώμα έχανε την έντασή του και τώρα άρχισε να γίνεται φαιοπράσινο με μια μεγάλη σιλουέτα να σχηματίζεται στο βάθος.



Επόμενο συναίσθημα φόβος...
Πλησιάζοντας όμως ακόμη περισσότερο η σιλουέτα αποκτούσε γωνίες και άρχισε να δημιουργείται στα μάτια μου το σχήμα ενός ξαπλωμένου στα πλάγια κουφαριού από πλοίο.

Τον φόβο τώρα διαδέχτηκε το δέος που με πλημμύρισε μέχρι τα άκρα.

Στο μυαλό μου υπήρχαν δύο επιλογές εκείνη τη στιγμή. 
Ή θα έκανα νόημα στο ζευγάρι μου ότι θα σταματούσα και θα αναδυόμουν εξαιτίας του φόβου, χάνοντας την πρώτη μου εμπειρία σε ναυάγιο, ή θα συνέχιζα. 

Αυτό που με έκανε να συνεχίσω ήταν η διαπίστωση ότι στον βυθό βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια την απόδειξη πως η Μητέρα Γη έχει ψυχή και πως τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη του όταν το αγκαλιάζει.

Απόδειξη αυτού πως ακόμη και ένα κουφάρι πλοίου η θάλασσα το δέχεται, το προσέχει και έχει την δύναμη να το αναγεννήσει και να το μετατρέψει σε έναν παλλόμενο ζωντανό οργανισμό. 

Και εγώ... 
ένας από τους δύτες που είχα την τύχη να το επισκεφθώ!!!



Τέλος, αν και τον περασμένο Οκτώβρη είχα την χαρά και την τύχη να πέσω σε ένα ακόμη μεγαλύτερο ναυάγιο ανοιχτά στο Λευκαντί Ευβοίας, στο κομμένο
στη μέση από κύματα EUROBULKER X μήκους 196 μέτρων, νομίζω πως η πρώτη μου γνωριμία με τα ναυάγια θα είναι αυτή που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου.

Κώστας Γιάνναλος
Advanced Open Water Diver





Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου